برگی از شاخه جدا

برگی بر شاخه جدا

جاده هنوز در کولاک زمستانی همین ثانیه ها بسته بود و گردنه ها در گردنه ها گم می شدند

تو بودی و کامیونی که دو مصرع شعر می بُرد

و آغاز جاده ای خیس از شیروانی های چتری که شرشر بارانی دیگر را رعد می زند

برق چشمانم می گیردت

دست می گیرم و سوار می شومت

در پیچ تند چشمانت حتا کرایه ی شانه هایت را

و با همه ی این احوال که باران چکه چکه و جاده ای که می رفت خانه خرابمان کند

کلاه نمدی ام هنوز پس از گذشت آن همه پیچ، بوی نم پاهای تو را می داد

خاطره هام را چه زود موزه شدی

شب تازه با لالایی هات از خواب بیدار شده بودم که لیلی به لالات شوم

پرتابی از گریه و افتاده ترین اتفاق در تخت  

و آخرین بوسه که بر می گشت به هزار و اندی دقیقه ی قبل، که گر بگیریم از بوی کاکتوس وحشی و بعد، هرچه تو بگویی

به جاده گفته ام زیبا باشد، مهربانم در راه است

 هذیان نگوید و گردی بر بار تو ننشاند

 در حاشیه ی توربین های بادی که آنسوی اگزوز کامیون را شکسته شکسته می چرخیدند  

و کمانی از سر ناچاری که اجازه نداشت از بنفش فراتر رود

...