شعری از فرشید فرهمندنیا
از اول دیوانه بود این دختر
با آن گوشواره ای
که از کاکتوس های وحشی برای خودش ساخته بود
و پیراهنی راه راه
که هزار زندانی خسته
در کوچه هایش قدم می زدند
چه وحشیانه زیبا بود
وقتی کتک می خورد و
مخلوطی از خون و دندان و شعر
از دهانش بیرون می ریخت
وقتی که ابرهای تاریک
آهسته پارو می کشیدند
در شرجی چشم هایش
آیا دیوانه نیست
کسی که دل به شاعری گرسنه ببندد؟
فکرش را بکن
آن قدر عاشق باشی
که شب ها
کفش پاشنه بلند بپوشی و
در خواب های شاعری جوان
قدم بزنی
آن قدر مهربان باشی
که سرت را از پنجره ی آفتاب بیرون آوری و
بر دفتر شعر همان جوان
شکوفه و لبخند بباری
آن قدر باشی
باشی
باشی
که لحظه ی نبودنت را
جهانی از شاعران و شهیدان
انگشت حیرت به دهان گیرند...
از اول دیوانه بود این دختر
که در گذر از تندباد صحراها و صداها
گیسوانش به رنگ باران های نیامده
افشان شد.
بهار ۷۶
