شعری از نزار قبانی
ترجمه ی صادق دارابی
زن نشست
و چشم هایش
سرشار از ترس
نگاهش به فنجان واژگونه ام افتاد
گفت پسرم نترس
عشق از آن تو و
سرنوشت توست
پسرم
هرکس به راه محبوبش بمیرد
در شمار شهیدان است
و فنجان تو
دنیایی ست سرشار از وحشت
و زندگی ات سفرها و جنگ هاست
چه بسیار عاشق می شوی
و بسیار می میری
بر تمام زنان زمین
دل می بازی
و برمی گردی چون
پادشاهی شکست خورده
پسرم در زندگی ات
زنی است
با چشمانی شکوهمند
لبانش خوشه های انگور
لبخندش موسیقی و گل
ولی آسمان تو بارانی
و راه تو بسته
پسرم محبوب تو در کاخی در بسته خواب است
کاخی بزرگ
که سگ ها و سرباز ها
نگهبانی اش می کنند
شاهزاده ی قلب تو
خوابیده
هرکس به اتاقش
وارد شود
یا خواستگاری اش کند
یا از پرچین باغش بگذرد
ناپدید می شود
پسرم
هرکس گیسوانش را بگشاید
ناپدید ناپدید می شود
پسرم طالع بسیار دیده ام
فال بسیار گرفته ام
هرگز ندیده
و نخوانده ام
فنجانی چون فنجان تو
و اندوهی شبیه اندوه تو
□
سرنوشت تو
سفر در عشق
و راه بر لبه ی تیز خنجر هاست
چون صدف تنهایی
و چون بید
در غم و اندوه
سرنوشت تو
بی بادبانی در دریای عشق
که هزاران بار
عاشق می شوی
و هزاران بار برمی گردی
چون پادشاهی مخلوع
